Trucks
Kamyon sürücüsü büyükanne Maxine Taylor babasının ve rahmetli eşinin izinden gidiyor.
Maxine Taylor’ın kamyonunun arkasında kırmızı toz bulutları oluşuyor. Yolda saatte 90 kilometre hızla giderken karşısında uzanan ufuk, boğucu Avustralya sıcağında titriyor. Burası taşra.
Dışarıda hava 48 derece, ancak daha kötüsü de olabilirdi. Taşradaki sıcaklıklar genelde 50 derecenin üzerine çıkıyor.
Maxine, “Oldukça fazla su içmeniz gerekir yoksa burada çok hızlı bir şekilde susuz kalırsınız,” sözleriyle açıklama yapıyor. “Sıcaklık sizi gerçekten etkiler. Klima olmadan hayatta kalamazsınız.”
52 yaşındaki büyükanne herhangi bir yerden yüzlerce kilometre uzakta. Buralar ıssız. Arada bir yoldan geçen inek, deve veya yaban köpekleri ve karşı yönden gelen başka bir şirket kamyonu dışında yaşam belirtisi yok.
Oldukça fazla su içmeniz gerekir yoksa burada çok hızlı bir şekilde susuz kalırsınız.
Radyonun sesini açıyor ve Avustralya rock müziğinin efsanesi Jimmy Barnes'a eşlik ediyor. Adrenalin pompalanmasına neden olduğunu söylüyor. Belki de bu tozlu taşrada kamyon sürerken yanında olması gereken adamı düşünmesini engelliyordur.
“Aslında kocam hastalandıktan sonra beni karayolu treni sürme işine başlattı,” diyor. “Son yıllarında birlikte çalışabilmemiz ve mali açıdan geçinebilmem için bunu yaptı.”
Maxine'in kocası iki yıl önce vefat etmeden önceki üç yıl boyunca çift aynı şirket için aynı ekipte çalıştı, kampta birlikte yaşadı ve her gece birbirlerini gördü.
“Bu hiç aklınızdan çıkmayan bir şey. Onu her gün düşünüyorum ve artık aramızda olmasa da sanırım hâlâ onun için kamyon sürüyorum.”
Maxine, Batı Avustralya'nın uzaklardaki Pilbara bölgesindeki Woodie Woodie ve kıyı şehri Port Hedland arasında sürüyor. Avustralya'nın doğu yakasında 5000 km uzakta olan Brisbane'deki evine dönmek için iki hafta izinli olmadan önce sekiz hafta boyunca her gün (altı seferden sonra yorgunluk molası için bir gün boş olacak şekilde) yapacağı 800 kilometrelik bir gidiş dönüş. Geliş yolculuğunda dört büyük treyleri boş. Limana gidişte ise treylerler kömüre benzeyen ve paslanmaz çelik yapmak için alaşım olarak kullanılan siyah metalik bir taş olan manganez ile yüklü.
Genellikle bir gidiş-dönüş 12-13 saat sürer, ancak bir lastik patlarsa, arıza olursa veya yol koşulları uygun değilse 17 saate kadar uzayabilir.
Maxine bölgedeki tüm kamyon sürücüleri arasında yaşanan dostluğu ve aidiyet duygusunu seviyor.
Günler uzun. Genellikle bir gidiş-dönüş 12-13 saat sürer, ancak bir lastik patlarsa, arıza olursa veya yol koşulları uygun değilse 17 saate kadar uzayabilir. Yağış sezonu başladığında sel kanallarındaki suların azalması için günlerce bekleyebilirsiniz.
Maden tekrar eden vardiyalarla çalışıyor, bu nedenle Maxine merkeze gelip yükünü boşaltır boşaltmaz başka bir sürücü yerine geçip tüm yolculuğu tekrarlıyor. Diğer sürücü 12 veya 13 saat sonra geri geldiğinde Maxine sürücü koltuğuna geçiyor, en sevdiği Jimmy Barnes albümünü açıyor ve yolculuğu tekrarlıyor.
Burada çalışan çok fazla kadın yok ve Maxine karayolu treni süren yalnızca bir kadın gördüğünü itiraf ediyor. İnsanlar yaptığı işi sorduğunda, özellikle yeni tanıştıkları olmak üzere çoğu insan gerçekten karayolu treni sürdüğüne inanmıyor. “‘Hayret, hiç öyle gözükmüyorsun’ diyorlar,” diye anlatıyor.
Ancak, Maxine her zaman bir kamyon sürücüsü olmayı istemiş. Rahmetli eşi gibi babası da kamyon sürücüsüydü ve çok doğal geldiğinden kendisi de sürücü olmayı seviyor. Maskülen bir çalışma ortamında bir kadın olsa da erkeklerin ona saygı duyduğunu biliyor ve o da onlara saygı duyuyor.
Çocuklar harika. Sürekli telsizden arayıp ‘Max, iyi misin?’ diye soruyorlar. Bunu hepimiz yapıyoruz. Sadece ben kadın olduğum için yapmıyorlar. Hepimiz birbirimizi kolluyoruz. Uzun zamandır buradayız ve bu nedenle biz bir aileyiz.
Batı Avustralya'nın uzaklardaki Pilbara bölgesi, doğu kıyısındaki Brisbane kentinde bulunan Maxine'in evinden yaklaşık 5.000 km uzaklıkta.
“Çocuklar harika,” diyor. “Durursanız veya bir arızayla karşılaşırsanız onlar da durup ‘yeteri kadar su ve yemeğin var mı?’ diye soruyorlar ya da durup size yardım etmeye çalışıyorlar. Çok iyi anlaşıyoruz ve sürekli telsizden arayıp ‘Max, iyi misin?’ diye soruyorlar. Bunu hepimiz yapıyoruz. Sadece ben kadın olduğum için yapmıyorlar. Hepimiz birbirimizi kolluyoruz. Uzun zamandır buradayız ve bu nedenle biz bir aileyiz.”
Maxine ve iş arkadaşları morallerini yüksek tutmak için düzenli olarak birkaç içecek, bolca sohbet ve kahkaha eşliğinde barbekü yapıyorlar.
“Hepimiz birbirimizi anlıyoruz, herkes çok arkadaş canlısı ve iyi geçiniyor. Ailelerimizden çok birbirimizle vakit geçirdiğimiz için bu tarz bir ortamda zaten böyle olması gerekiyor.”
Kendi ailesi Avustralya'ya yayılmış durumda. Brisbane'de üç yetişkin çocuğundan birinin yaşadığı bir aile evine sahip. Ancak diğer iki çocuğu daha güneyde, Yeni Güney Galler'de yaşıyor. İki kız torunu var ve büyük bir neşeyle erkek bir torununun “yolda” olduğunu söylüyor.
“Bazen düşüncelere dalıyorum,” diyor. “Aklınız başka konulara gidiyor. Ailemi çok sık görmüyorum. Bu beni çok fazla üzmüyor. Bir araya geldiğimizde her şey çok güzel. Sanırım buna alıştım.”
Brisbane'deki evini ve onunla beraber ipoteğini de tutma kararının hala kamyon sürüyor olmasının ana sebeplerinden biri olduğunu söylüyor. Ancak, 25 sene boyunca orada yaşamış olsa da bu günlerde “ev” olarak Port Hedland'deki maden kampından bahsediyor.
“Sekiz haftadan sonra Brisbane'deki evime gitmek için sabırsızlanıyorum, ancak evde olduğumda orada kimse olmadığı için geri dönmeyi sabırsızlıkla bekliyorum. İçinde yaşadığımız ortam, kamp ortamı harika.”
Burada sürücüler yalnızca birbirine bağlanmıyor. Büyük Volvo araçlarına da bağlanıyorlar. Şirketin taşıdığı yükleri taşıyabilmek için kamyonların en az haftada bir servis görmesi ve 7/24 devam edebilmeleri için sürücülerin her gün yakıt doldurmaları ve çalıştırma öncesi kontrolleri yapması gerekiyor.
Buralar ıssız. Arada bir yoldan geçen inek, deve veya yaban köpekleri dışında yaşam belirtisi yok. Günler uzun.
Maxine “Bu kamyonlarda sürüş yapmak çok konforlu, her şey sorunsuz ve onlara kendi kamyonlarımızmış gibi bakıyoruz. Sürekli aynı kamyonun içindesiniz, o yüzden temiz tutup kamyona bakıyorsunuz. Şirket kamyona birini verirse ve bu kişi kamyona bakmazsa çok üzülüyorum” diyor ve ekliyor: “Babamın da bir Volvo'su vardı. Tesadüfe bakın ki ben de bir Volvo sürüyorum; bu nedenle, benim için çok değerli.”
Kamyonunu ve onunla gelen yaşam tarzını ne kadar severse sevsin Maxine çölde manganez taşımanın sonrasındaki hayatını da düşünüyor.
“Sanırım bu işi beş yıl daha yapıp ardından emekli olabilirim,” diyor. “Aslında ne yapacağımı bilmiyorum. Muhtemelen Yeni Güney Galler'deki ailemle daha fazla vakit geçiririm.”
Ancak şu anda radyonun sesini açarak ve telsizde “çocuklarla” şakalaşarak yolda geçirdiği zamanın her dakikasının tadını çıkaracağını söylüyor.
“Bu işi seviyorum,” diyor. “Yaptığım şey için kocamın benimle gurur duymasını isterdim. Sanırım duyardı.”
Kamyon: “Dörtlü” karayolu treni.
Model: Volvo FH16.
Motor: 700 hp, Tork 3.150 Nm, I-Shift şanzımanlı.
Çekici: 10X6 (çift yönlendirmeli tri drive).
Treyler: 4 treyler - 2 “A” treyler, 2 römork ve bir adet B-double (toplamda 7 parçalık bir kombinasyon).
Ağırlık: 175 ton (toplam katar ağırlığı).
Yük kapasitesi: 113 ton üzeri.
Uzunluk: 53,5 metre.
Tekerlek sayısı: 84.
Yakıt: 1.840 litreye ulaşan kapasite. (Bazı madenler ve Pt Headland arasında neredeyse yakıt dolduracak hiçbir yer yok ve 800 km'yi aşan yollar yaygındır).
Özellikler: Sıcak ve ekstrem koşullar için özelleştirilmiştir.
